Johanna Geels

De nacht is van Flanel

2012-02-13T01:59:00.000-08:00

De nacht hangt zwaar boven de straat waar moeders

hun ingebeelde ziektes koesteren in nesten van Ikeahout.

Zo niet Flanel. Zij leeft in de nacht, danst met hem voor een

leeg televisiebeeld, geeft hem te drinken, zo uit de fles. Ik bespied

haar als ik langsloop, de verlaten schommel in haar tuin die past

in een tv-documentaire over verdwenen kinderen.

Ik bestudeer haar gulzigheid schichtig in het voorbijgaan terwijl de

hond die in mijn ribbenkast woont honger veinst.

Flanel begrijpt de ingebeelde ziektes van de moeders uit de straat,

ze geven hen een naam, een naam die sinds de geboorte van hun

eerste kind verdween.

Thuis aan de keukentafel doe ik haar na in het schemerschijnsel.

Maar alleen haar koketterie, nooit de Flanel die door haar mobiel snikt,

lijdzaam knikt terwijl ze hongerig aan flessendoppen likt.

In bed luister ik naar mijn longen die de dag uithijgen, schik mijn

moede lijf in de plooien van de deken. Trek haar aan als een nacht-

japon. Hoop dat zij hetzelfde doet.

Wildwuchs

2012-01-13T02:04:00.000-08:00

Wo soll ich mich selber lassen wenn meine

Fingerkuppen Wuchergewächs austreiben.

Tagsüber stutze ich es aber nachts kriecht

es über meine Matratze die Wände hinauf

und haftet sich an die ausgelesene Decke.

Hier wartet es auf erlösende Worte.

Spreche sie aus. Kornelkirsche. Zöllner. Sägezahnmaul.

Salomonssiegel. Augapfel. Und irgendwo in dieser willkürlichen

Folge spüre ich sie nachgeben, bewegen, ziehen

die Klauen sich ruckartig in meine Finger zurück.

Lass die Hunde los und gebe mir eine Kaninchenpfote

für unterwegs mit. Dann drücke ich meine

Kippe an der Stelle aus an der ich sie fand. Segne

mit gekreuzten Fingern den erschöpften Boden. Entsage

den Nächten. Dort wird nichts mehr wachsen.

(vertaald door Janet Blanken, org titel: Wildgroei, uit Tuig, 2008)

Aankondiging 'Lieve vrouwen', uit de prospectus van Atlas

2011-11-14T00:06:00.000-08:00

Duivenleed

2011-09-23T01:53:00.000-07:00

Ik heb ruzie. Niet met mijn vriend, mijn kinderen of een instantie, al twijfel ik bij die laatste, het is verdomd moeilijk om niet regelmatig ziedend van machteloosheid met welke instantie dan ook aan de telefoon te hangen, onderwijl uren aaneen luisterend naar inmiddels dementerende popartiesten als Baccara of Murray Head, afgewisseld met berichten over hoe groot het groeiende cordon der wachtenden in je rechterhand is.

Ik heb ruzie met een duif. Voor de goede orde, ik haat duiven. Hoewel haat mild is uitgedrukt. Als je droomt van vreetfeesten waar dit vaalgrijze dier geserveerd wordt aan het spit, binnenstebuiten gekeerd en opgehangen aan zijn eigen darmenstelsel, zonder hoofd, dat na lang zoeken kan worden gevonden in zijn duivenpoeperd, datzelfde gat van waaruit mijn tuinameublement met zoveel richtingsgevoel regelmatig wordt ondergescheten, dan begrijpt men enigszins de intentie van mijn diepste gevoelens wat betreft dit dier. Met zijn vette lijf, hoe houdt hij zoiets in de lucht? Nu kan het beest er niets aan doen dat hij bestaat. Hij zal er zelf ook van balen, hij moet tenslotte de soort niet alleen dagelijks van dichtbij meemaken, hij moet ze zelfs vermenigvuldigen. Het kan echt niet lang meer duren tot hij de eer aan zichzelf gaat houden.

‘Mijn’ duif is nog niet zover en ik vermoed dat hij een nest wil. Duizend keer op een dag landt hij op mijn schutting (die heen en weer zwaait bij zoveel gewicht) om via die omweg in mijn druivenstruik te landen. Eerst zit hij minstens tien minuten met lege ogen naar de plek van bestemming te staren, je ziet hem denken, dat lukt me verdomme nooit. Dat hij daar al voor de 999^e keer zit die dag doet daar niets aan af, hij blijft de struik hypnotiseren. Dan gaat de duif het proberen. Eerst lijkt het alsof hij zich gewoon laat vallen maar bij nader inzien neemt hij halverwege een duik naar voren om even later met dof vleugelgeklapper ergens midden in de druif terecht te komen. Daar neergestort, anders kan ik het niet noemen, hijgt hij even uit, onderwijl paniekerig om zich heen kijkend, niemand zal het toch gezien hebben? Dan wacht ik even, tot hij zich veilig waant, en kom ik. Met de bezem hoog in de hand ren ik onder luid gejoel naar buiten en ik zweer het je, elke keer weer kijkt hij verbaasd. Met alle kracht die ik in me heb laat ik de bezem in de druivenstruik neerkomen, de duif wordt nooit geraakt, nee, nu is hij inene wel snel en accuraat als een kolibrie, de linkmiegel. Hij scheert zich een weg door de lucht en crasht in de dichtstbijzijnde boom. Daar wacht hij een kwartier, met diezelfde lege blik. Ik zit voor het raam, bezem in de aanslag. Dat de duif dit gaat verliezen dringt niet tot die drie kubieke milliliter herseninhoud door. De duif moet en zal in mijn druif.

Ik ga dit winnen. Dat weet ik. Ik heb net een oranje keukenkrukje én een stoffer en blik én een felgekleurde theedoek in de druif gehangen. De duif kijkt het geïnteresseerd aan waarna hij zich wederom in mijn struik laat vallen, blij om zich heen koerend, alsof ik de boel voor hem aan het versieren ben nota bene. Dit is het moment dat ik bijna breek. Zoveel vertrouwen in een goede afloop is zelfs mij teveel. De duif hipt wat van links naar rechts en maakt van vreugd nog een serie oerstomme bewegingen waar de beste bioloog van de wereld geen enkel nut in zou kunnen ontdekken en gaat vervolgens met een luidruchtige plof zitten.

Die plof doet het hem. Ineens weet ik hoe gruwelijk de toekomst zal zijn. Er gaan kleine duifjes komen, de ouderduif zal 999 keer per dag heen en weer vliegen, uitgeput raken, alle doelen missen, wanhopig wiekend door mijn luchtruim suizen, ons net niet rakend. De kleine duiven zullen groot worden, vliegles krijgen, waarna de een na de ander zich in een langgerekte oefening van mijn schutting af zal laten lazeren. Ik geef het op. Waar is mijn bezem!

Paddentrek voor gevorderden

2011-09-20T23:38:00.001-07:00

De kraaien in mijn achtertuin schateren

de bomen zwart.

Ze komen voor de doden die in het donker

nog altijd door de oude bandrecorder

heen praten.

Voor de padden in de schuur die te vaak en

te veel koningswater dronken tot het schuim

langs hun vuilbekken droop.

(zodat ik niet naar buiten dorst.)

Niet dat ik bang ben voor herhaling,

er wordt hier niets herhaald.

Niet dat ik bang ben voor lege flessen,

volle, die jagen mij het bloed uit mijn keel.

(En zij die nooit bang zijn tijdens de schemering

padden overzetten in een slijmerig emmertje dat in

de schuur woont.)

Ik kijk uit het raam naar het bemoste schuurdeurtje

achter in de tuin. Daar wonen ze. Ze jagen mij het bloed

uit mijn keel.

29 augustus 2011- Water en Vuur VII gedichten bij beelden

2011-08-24T00:30:00.000-07:00

Bij de uitreiking van de Wilhelmina-ring, de oeuvreprijs voor beeldhouwers, op 29 augustus a.s. op Paleis Het Loo vindt de presentatie plaats van de dichtbundel Water en Vuur VII, gedichten bij beelden.

De volgende dichters schreven op verzoek een gedicht bij een beeld in de openbare ruimte:
Erik Menkveld, Ed Leeflang, Tjarda Eskes, Remco Ekkers, Anna Enquist, Paul Hermans, Hans van de Waarsenburg, Herman Leenders, Mischa Andriessen, Victor Vroomkoning, Rutger Kopland, Hester Knibbe, Leo Vroman, Anton Ent, Saskia de Boer, Thomas Möhlmann, Maarten Doorman, Johanna Geels, Ad Zuiderent, Tom van Deel, Willem Bierman, Jana Beranová en Paul Gellings.

Luchtleven

2011-06-14T04:18:00.000-07:00

Ik kan denken tot aan de lucht

dat wil zeggen tot ongeveer een meter

of duizend boven de bomen.

Ik weet niet hoe hoog vliegtuigen

kunnen komen maar laten we zeggen

tot daar en de vogels meegeteld.

Ik kan dromen tot onder de bodem van

de zee door waterkaarten heen over

snotolven die leefden in de buik

van die zanderige waterkom.

Over muien die zuigen en laten verdwijnen

de schrik de storm van een vissersboot

die stomme vrouwen en mannen ook.

Ik bedenk tuin, winddieren en op welke

akker zij passen als wij slapen onder

onze warme huid.

In dorpen waar dagen rijgen, kinderen zich

vervelen en vrouwen mannen slaan tijdens

het stugge voortplanten op deze door god

verlaten grond.

(uit Detox, 2010)

Het zoete nietsdoen

2011-04-28T02:06:00.000-07:00

Uit het raam staren. Naar vogels kijken, de half afgekloven vetbollen die aan een verroeste spijker balanceren. Woeste wolkenlegers voorbij zien trekken. Niets kan mij gelukkiger maken. Het enige dat mij op zo’n moment uit mijn element kan halen is de wetenschap dat dit geluk van tijdelijke aard is. Zo meteen zal de telefoon gaan, zal ik een mail ontvangen, zal de postbezorger het pad op komen lopen die bij weer en wind een ‘Koud hè’ pet van een bekend worstenmerk draagt en het niet kan nalaten naar binnen te gluren. Ik heb geen gordijnen. Sinds ik een jaar geleden een verbouwing moest ondergaan zijn mijn ramen aan de voorzijde naakt. Eerst dacht ik er wel eens aan, maar al snel wende ik aan mijn kale voorportaal. Kon mij niet voorstellen dat het ooit anders was geweest. Dit gold voor meer zaken. Zo heb ik een jaar na de verbouwing nog steeds mijn halve keukeninhoud in de schuur staan en kook ik in pannen die ik naderhand uit het huis van mijn geliefde heb gejat. Terwijl mijn eigen pannetjes, die ik toch echt heel erg mis, een paar meter verderop in een doos staan, ik hoef er enkel heen te lopen, me over de ravage die daar binnen ligt heen te buigen en dan zullen ze na een tijdje zoeken boven water komen. Ik zie mijn blijde gezicht al voor me, de pannenset hoog in de lucht houdend. Toch, ik kom er niet toe. Iets houdt mij tegen. Iets sterks, alomtegenwoordigs, machtigs en niet weg te denken. Men zou willen dat hij een geloof had dat zo sterk aanwezig was. Een wil. Een doel. Jammer genoeg verzamelt al deze kracht zich bij mij in een verbeten uitoefening van nutteloze projecten. Die mij weg houden van mijn geliefde spulletjes in dit geval. Of loos gaan in zoiets stompzinnigs als telefoonangst.

Aan al deze vreselijke dingen denk ik nooit als ik naar buiten staar. Dan is de wereld vrij en van mij. Soms denk ik mijzelf onzichtbaar. Niet in staat om ook maar iets te doen, te moeten, te willen of te ontvangen. Zoals visite. Gruwel der gruwels. Het moment dat de bel gaat, de weg naar de deur die zo zwaar en donker lijkt. Dan het semiverraste ‘hallooooo’, de blijde glimlach op de gezichten alsof beide partijen zich geen groter geluk hadden durven dromen dan deze ontmoeting, en mijn Here weet hoe goed ik ben in die glimlach. Ik haal hem in een split second tevoorschijn, een knappe die mij dat nadoet. De armzaligen die genoodzaakt zijn met mij in één huis te moeten leven staan er vaak versteld van hoe goed ik het in gezelschap doe en zeggen naderhand dingen als, ‘Goh, je zou denken dat je compleet normaal was, als je jou zo bezig ziet met koffie, koeken en thee!’ En inderdaad, ik stijg in dat soort situaties boven mijzelf uit. Ik maak bijvoorbeeld zo voor vijftien man de beste erwtensoep klaar. Incluis appeltaarten toe. Zelfgebakken uiteraard. Ook als er extra borden moeten komen loop ik zonder blikken of blozen de schuur in, op zoek naar het benodigde keukengerei. Om dan toch de verloren pannen die me vanuit een hoekje verlangend aanstaren niet mee te nemen. God weet waarom niet, maar die houdt, zoals altijd als het er op aankomt, zijn mond. De dagen na zo’n festijn ben ik onaanspreekbaar en zit ik met een tollend hart en verkrampte spieren in mijn huispak uitgeteld op de bank te existeren.

Als ik naar buiten staar echter, weet ik weer precies hoe het zit. Ik ben namelijk stom geboren. Op het moment dat ik ter wereld kwam zweeg ik en deed dat jaren erna nog. Pas veel later ben ik gaan praten. Toen ik er echt niet meer onderuit kon en met pijn in het hart. Ik haat meedoen. Ik kan ook niks, dat scheelt. Heb alleen lagere school afgemaakt dus ben compleet ongeschikt om waar dan ook voor te worden ingezet. Mits ze iemand nodig hebben die alle dagen uit het raam staart al zou ik dat waarschijnlijk nog fout doen.

Ik kijk naar mijn kat, die vermoeid door het gras strompelt. Ik zie hoe hij zijn behoefte doet, onderwijl stompzinnig voor zich uit kijkend, wat imaginair zand naar achteren schopt terwijl hij best weet dat dit totaal geen zoden aan de dijk zet en dat zijn hoop als hij weer binnen is nog even dampend en zichtbaar in de tuin zal liggen, maar het interesseert hem niet. Daarom hebben wij altijd ruzie samen, wij lijken teveel op elkaar. Behalve dat hij regelmatig de gang onderkotst, iets waar niemand mij ooit op heeft kunnen betrappen. Zo’n kat kan zich ongebreideld laten gaan in het dolce far niente. Die hoeft niet te koken in geleende pannen, geen schuren te trotseren, geen mosterdetiketten van glazen af te koken, geen kinderen naar clubjes te rijden... Ik hoop dan ook dat als er volgende levens met bijbehorende doorgroeimodellen bestaan dat dit leven, dit uitzitten van nutteloosheid goed genoeg is voor het hoogst bereikbare level in een volgend bestaan. Niets doen. Mediteren op een berg. Dag in dag uit. Ook niet tussendoor even naar huis voor een boterham of om te douchen. Gewoon niks. Ik hoop oprecht dat deze droom uitkomt. Aan de voorbereidingen zal het niet liggen.

Geen lentegedicht

2011-03-28T23:53:00.000-07:00

Ach jij lente

simplist

met je hysterische zon

je ultraviolette

hypomaan gedrag

blijf met je stralingsgevaar

van mijn D&G bril af.

Ik naai alle slopen dicht

niks geen ganzenveren gedoopt

in zoete zeurzinnen

dit jaar geen polonaise

of suf gesus in vage weiden.

Geen Slush Puppies die je hemd in lekken

omdat je geil wordt van mijn gerafeld zoompje

dat zat er van de winter ook al weet je.

(Uit: Tuig, Atlas, 2008)

Oud

2011-01-30T01:08:00.000-08:00

Vrijdagmiddag vier uur, centrale bibliotheek Apeldoorn. Op deze onverwachte plek sta ik plotseling oog in oog met mijn zoon en zijn vrienden (17+). Op mijn zoon na die nog geen kamer heeft kunnen vinden zijn ze allemaal sinds enkele weken het huis uit. Ze stinken indringend naar bier en staan geheel toevallig voor de nieuw uitgekomen boeken waar mijn gedichtenbundel Detox tussen staat. Maria kijkt vanaf haar kaft op hen neer. Ik wijs er naar met een iets te triomfantelijke blik. Vier gezichten doen hun best enthousiast te reageren. Alsof elke moeder in de bieb ligt godbetert. Eén van de vrienden pakt de bundel en slaat hem open, bekijkt mijn foto op de achterflap geïnteresseerd en zegt, mooie foto, maar u kijkt wel erg serieus, waarna hij hardop het gedicht Luchtleven begint te lezen.

Moet ik een korte pauze inlassen bij de enjambementen, vraagt hij beleefd.

Ik zeg dat dit niet hoeft.

Maar waarom staan ze er dan?

Hij kijkt me uitdagend aan. Ik weet het niet zo snel. Dat ik eigenlijk zelf nog maar drie jaar weet wat enjambementen zijn, vertel ik maar niet. Verdomde studentjes.

Nou we gaan, redt mijn zoon de situatie. Naar Amsterdam.

Dat klinkt volkomen logisch.

Ik kom dus niet thuis eten, benadrukt hij alsof hij met een demente bejaarde van doen heeft.

Ik vraag niet wat ze er gaan doen. Ik vermoed dat mij dat geen barst aangaat. En eigenlijk voelt dat best goed. Ik heb een grote zoon nu. Het is dan wel veel te snel gegaan allemaal en hij stinkt naar bier om vier uur ’s middags maar hé, we staan in de bibliotheek. Er zijn ergere plekken te bedenken voor vier pubers die druk zijn het leven uit te vinden. Vier zwaaiende jongenshanden.

Dag mevrouw.

Noem me geen mevrouw alsjullieblieft, roep ik voor de zoveelste keer in zeventien jaar en besef met een schok hoe oud dat klinkt. En hoe vroeger de meest sneue ouders ons jongeren smeekten hen te tutoyeren. En dat je dat deed uit piëteit terwijl een gevoel van walging zich van je meester maakte elke keer als ze je groetten met veels te slappe handjes, alsof ze al half in ontbinding waren. In de natuur zou dan nu het moment gekomen zijn dat ik achtergelaten werd in een diep bos. Ik zou nog wat jankende geluiden maken voor een halve maan en dat was het dan. Ik kijk naar buiten, daar lopen ze, mijn zoon in het veilige midden. Hun bovenlijven licht gebogen, hun ogen vol bravoure en met stappen die eigenlijk te groot zijn voor de stoep stevenen ze richting station. Ze duwen elkaar met schonkige schouders de straat op terwijl ze onderwijl wanhopig proberen hun handen in de zakken te houden. Ik sta voor het raam van de bieb. Ze kijken niet één keer om. Ik besef dat mijn zoon geen sjaal om heeft. En dat het vriest. Ik kijk weg van het raam. Ik kan beter naar huis gaan. Later in de auto piept mijn telefoon. Sms van mijn dochter: Mam, waar ben je?

Ik trap hard op het gaspedaal. Dat bos kan de boom in.

Omslag (over hoe wij Detox terug brachten naar Berlijn)

2011-01-28T00:12:00.000-08:00

Immer gerade aus. Vanuit onze woonplaats rij je zo de snelweg op waarna je na een uur of vijf in een rechte lijn doorkachelen uiteindelijk vanzelf de Fernsehturm ziet opdoemen. Zo hebben wij het graag, Man en ik, wars van ingewikkeldheden als wij zijn. Wij gingen naar Berlijn omdat daar sinds ons eerste bezoek in 2008 een deel van ons hart ligt. Ze zwerven er sindsdien gezamenlijk door de hobbelige straatjes van Prenzlauerberg, eten avonden achtereen in het Indiase restaurantje in de Oderbergerstrasse of struinen er door de lege Plattenbau waar ze hongerig de geur van oude kalk en DDR steen opsnuiven. Wij proberen ze zo vaak mogelijk te bezoeken. Anders krijgen wij beiden heimwee.

Ditmaal hadden wij echter nog een ander doel. We zouden mijn net uitgekomen bundel Detox langs gaan brengen in Kreuzberg, om precies te zijn bij de slijter wier etalage werd gebruikt voor de omslag van de bundel. Wat hem overigens onbekend was. Hij wist niet dat wij vorig jaar door de Oraniënstrasse slenterden, Man en ik, waar wij plotseling stilhielden bij zijn etalage waarin een verzameling prachtige oude drankflessen op een verhoging stond met daarvoor als aanvoerder van het wankele veeltal, een manshoge Maria, in al haar hemelsblauwe glorie. En ik houd van Maria. In de spiegelende ruit reflecteerde ook nog eens de typisch Berlijnse gevel die aan de overkant uit de stoep groeide en wij aarzelden geen moment. Dit zou een geweldige omslag opleveren voor Detox. Ontgiften in extremo, met Maria als hoedster van de schoonheid en de troost.

Een jaar later werd de bundel feestelijk onthaald en zouden wij hem naar zijn oorsprong terugbrengen. Naar de drankhandel in Kreuzberg en de vrouw in de etalage die als taak had, dat wist ik zeker, de duivel die in al die flessen sluimerde te beteugelen.

Ik had er veel van verwacht. Man minder, die is beter in die dingen. We stapten dapper naar binnen, bundel onder de arm. De slijter wist niet wat hij er van moest denken en leek zelfs een beetje bangig toen wij hem de bundel plechtig wilden overhandigden. Of het echt gewoon een cadeautje was? Ja. Of er niets aan vastzat? Nee. En wat was dat dan allemaal? Ach, hij wilde het eigenlijk niet eens weten en keek verward om zich heen, alsof hij iets zocht waar hij zich even aan kon vastklampen. Iets vertrouwds. Ik duwde hem de bundel vriendelijk doch beslist in handen. Nu moest ie wel. Hij sprak langzaam de titel uit: D-E-T-O-X. Weer die angstige blik. Werd ie belazerd? Misschien wilde hij het in de etalage zetten, opperden wij, dan konden we er een foto van maken. Voor later. Blij dat ie tenminste een duidelijke opdracht kreeg ipv dit vage gedoe deed hij dat en maakten wij een foto. Zo. En nu moest hij weer aan het werk.

Ik vroeg mij af hoe lang die bundel in de etalage van de Oraniënstrasse zou blijven staan. Aan de voeten van die grote verstofte Maria.

Ik was er inmiddels een beetje stuurs van geworden, van zoveel ongezelligheid, vluchtte een koffiehuis in en staarde minstens een half uur ontredderd uit het raam terwijl Man mij tig keer “Héé, du Ollie!” noemde onderwijl in mijn zij porrend en zo raar verhaspelt Duits pratend dat iedereen ons met open mond aanstaarde. Rare Hollanders. Na een half uur had hij eindelijk succes en proestte ik mijn halve koffie over het typisch Berlijnse interieur heen. Honecker keek vanaf de muur aan de overkant ernstig toe hoe de stoel onder hem langzaam bruin kleurde. Eenmaal buiten staarde ik in de stromende regen nog een hele tijd autistisch in een afvoerput. Waarom had ik geen gave voor een normaal leven, waarom deed ik mijzelf dit aan en meer van dat soort dramatische nuilgedachten stroomden samen met die regen de put in. Ik voelde mij een sukkel in tegenstelling tot de Man die zei het een prachtige dag te vinden. Hij is dan ook beter in die dingen.

Vandaag vangen we gifkabouters

2011-01-23T00:33:00.000-08:00

Waar? In de SamSam in Apeldoorn. Van 15.00 tot 17.00 tijdens de bundelpresentatie van Detox met o.a open poëziepodium, optreden van Johanna Geels en Mark Beumers. De middag wordt op geheel eigen wijze gepresenteerd door dichter Lammert Voos.

Detox

In het grote blauwe varkensbos

vangen we gifkabouters

koud zo koud

ik zoek je hand maar je staat

aan de andere kant van de stolp

met je neus tegen het glas gedrukt

ik trek mijn armen in

fluister gedempt over houden van

durf niet goed hardop want het bos

schrikt zo snel vandaag zijn de bomen

alweer wat kaler en vallen er bladeren

op je getormenteerde hoofd

(je klotshoofd, waar het troebele water dagen

scheef in je ogen stond, vissen schuin doorheen

zwommen, me aankeken of ze eruit wilden)

hoe moeilijk van je af te blijven

als alles vraagt om lief

er staan entiteiten tussen

laten we slapen, vissen bevrijden

kabouters vangen, slapen, voor altijd

wakker worden.

Over de vertaling van het Tranenpaleis, Nervenkitzel en gitaargejengel

2011-01-20T05:39:00.000-08:00

Over toeval gesproken. Mijn geliefde zat vorig jaar zomer in Oostenrijk voor een ‘guitar bootcamp’ ergens hoog in de bergen in the middle of nowhere 24/7 te pielen op zijn gitaar. Niets bijzonders, dat doet hij thuis ook, ware het niet dat hij daar een Hans en Grietje huisje deelde met een meneer die Geoffrey Mulligan heette.

Tot zover gingen bij mij ook nog geen bellen rinkelen totdat mijn geliefde mij enthousiast vertelde dat deze meneer Mulligan editor was voor uitgeverij Harvill Secker in Londen, binnenkort het LCB in Berlijn zou gaan bezoeken (waar ik vorig jaar een maand schrijvend doorbracht) en dat hij regelmatig in Berlijn was in de jaren ’60, ‘70. Hij vroeg aan geliefde of hij het Tranenpaleis kende, een voormalig wachthuisje aan de Friedrichstrasse waar mensen uit west nadat ze op bezoek waren geweest in de DDR afscheid namen van oost. Hij had het altijd een ontroerende plek gevonden maar was er sinds de jaren ’70 nooit meer geweest .

Geliefde vertelde dat ik er in Berlijn een gedicht over had geschreven, zocht het op internet op en liet hem dit lezen. Mr Mulligan was impressed en besloot mijn gedicht met hulp van geliefde (als Johanna-deskundige) in het Engels te vertalen. Nu was het gedicht al eens in het Engels vertaald maar dat mocht de pret niet drukken.

Dágen zijn ze er in de ijle berglucht mee bezig geweest tussen gitaargejengel en gitaarpraat door terwijl ik via MSN op de hoogte werd gehouden van de vorderingen. Ik zag het al voor me, al die stoere gitaarmannen daar elke avond in de plaatselijke Stube, terwijl mijn geliefde en Mr Mulligan aan een hoekje van de bar uren bewogen discussieerden over een woord van drie letters.

Nadat ze mij trots het eindresultaat hadden doorgestuurd stapten ze in de nabijgelegen ‘Nocky Flitzer’, een spektakuläre Alpen- Achtbaan die volgens de folder 'Nervenkitzel' garantiert, waarna ik een dag niets meer van ze vernam. Gelukkig had ik de vertaling nog.

THE PALACE OF TEARS

As if it must be covered over, white

cloths flutter loose around the old glass waiting room

like giant handkerchiefs in the wind.

Before it stands a child who might have drifted

from the sky. It waves.

Once the world stopped here. Now the

ruined border station lies uneasy between

new buildings under a remorseless sun which

angles harshly against glass forged of tears.

The outflow pipe that hangs askew

against the glass waiting room drips water on the sand

like a tear duct. This schizophrenic land.

Where the wall lopes like a phantom

through the streets. It’s always been there. Like

the spirit of ghost station U6 beneath me still trusting no one

keeping a tireless eye on this underground world.

Johanna Geels

Translation: Beumers and Mulligan

Het origineel:

Het Tranenpaleis

Alsof het moet worden toegedekt, witte

lappen wapperen los om het oude glazen

wachthuis heen als reuzenzakdoeken in

de wind. Ervoor staat een kind dat zo

uit de lucht lijkt gewaaid. Het zwaait.

Hier hield ooit de wereld op. Nu staat

het vervallen grensstation onwennig tussen

nieuwbouw in een nietsontziende zon die

fel afketst tegen het uit tranen getrokken glas.

De afvoerpijp die scheef tegen het

wachthuis aanhangt drupt als een traanbuis

water in het zand. Dit schizofrene land.

Waar de muur als een fantoom door de

straten loopt. Nooit is weggeweest. Als

de geest van voormalig spookstation U6

onder mij die nog altijd niemand vertrouwt

en onvermoeibaar dit ondergrondse leven

in de gaten houdt.

Johanna Geels

(uit Detox, 2010)

Tjielp tjielp (over armzalig dichterschap)

2011-01-16T02:48:00.000-08:00

Je kunt je afvragen waarom iemand dichter wil worden. Waarom men vrijwillig maanden naar een strofe wil staren die daarna net zo makkelijk in een vuilnisbak belandt. Okay, als er een gedicht ontstaat waarbij je het gevoel hebt dat het klopt, dat het rond is en op de één of andere manier iets heeft wat het doet uitstijgen boven de armzalige rest ontstaat er iets van een kleine doch hevige kortsluiting in het hoofd wat je zou kunnen omschrijven als euforie, maar dat is een zeldzaam goed. Ik zag vaker een ijsvogel, zeg maar. Is het misschien daarom dat veel dichters graag vogels spotten? De herkenning van die stille gelukzalige huivering die langs je botten trekt als je roerloos vanuit een struik in de verte de kleuren van een goudvink spot? De tijd die even stil lijkt te staan en pas weer gaat lopen als het kraken van een takje onder je schoen alle spanning als uit een flutterig feestballonnetje weg laat lopen.

Maar dit terzijde. Op een dag was ik dus blijkbaar ‘dichter’. Ik weet niet precies waar het fout ging, waarschijnlijk op dezelfde dag dat ik dat bontgekleurde bolle borstje op zijn trillers zag zwoegen in de zon. Zo’n dapper vogeltje. Och en ach en wee. Misschien wou ik dat vogeltje wel zijn. Hoog in de boom op een tak ongevraagd mijn versjes de wereld insmijten. Geen hond die er op zit te wachten, behalve die ene zonderling die verborgen in de struiken je stilletjes met zijn verrekijker beloert, but who cares. Het is veilig daarboven en de vos krijgt je zelden te pakken.

Tot vandaag. Een dag waarin ik de vogel was en een willekeurige boekhandel ergens in het land de boom. In mijn haar mijn eeuwige bloem (kan iemand mij verlossen van dat kreng) en in mijn hand een serie trillers. Er was een voorstelling aangekondigd. Die voorstelling was ik. Op het tijdstip dat de voorstelling zou moeten beginnen was er nog niemand in de boekhandel. Er kwamen wel twee mensen langs die de weg vroegen naar de dichtstbijzijnde fourniturenwinkel voor een rits. Dat ik, twee meter bij hun vandaan al het materiaal bij me had dat nodig was voor het aan elkaar ritsen van alles wat los zat drong waarschijnlijk niet tot ze door.
Het was stil in de kleine boekhandel. De eigenaren stonden ietwat bezorgd naar mij te kijken. Ik knikte bemoedigend. Het gaf niks. Ik had voor hetere vuren gestaan. Had boven op biljarten over koffiemachines uit moeten schreeuwen, in bussen om zeven uur ’s morgens liefdesgedichten moeten voordragen terwijl iedereen met zijn chagrijnige kop naar buiten staarde. Om maar wat te noemen. Een lange tijd van stilte trad in. Soms praatten wij wat, maar dan vaak tegelijkertijd wat raar was zodat we geschrokken stil hielden. Ik opperde buiten te gaan staan, onder het mom van Mohammed en de berg enzo, maar de regen kletterde op het smalle afdakje van de boekwinkel die mij en mijn trillers nooit zou kunnen beschermen. Bloem en ik begonnen het vertrouwde brede bladerdak van ons bos te missen, veertig kilometer verderop. Twee mensen kwamen in de uitverkoophoek rommelen, ik stond vlakbij en kostte niets, begon dapper en licht onzeker aan een triller maar misschien telde dat niet want al probeerden ze even te luisteren, ze herkenden de taal niet en dropen met gebogen ruggen af.

Bloem en ik bleven lachen, dat doen wij altijd goed. Eenmaal buiten wilde bloem in het dichtstbijzijnde etablissement stevig aan de jenever maar dat kon ik verijdelen. Was hij nou helemaal gek. Zo losten wij die dingen niet op. Hoe dan wel wist ik ook even niet. Tot wij eenmaal thuis in het bos de hoogste boom op zochten en de longen uit ons lijf zongen. Hier en daar bewoog een struik. Het kraken van een takje deed ons opvliegen naar een andere boom waar de voorstelling werd herhaald. We begrepen inmiddels niet meer zo goed waarom we elke keer weer die weg naar beneden wilden maken. We zaten hier toch best? We spraken met onszelf af voor de rest van ons leven in het hoogste bladerdak te blijven wonen. Daar was het goed toeven. Tjielp.

Uitnodiging bundelpresentatie DETOX van Johanna Geels

2010-12-18T03:52:00.000-08:00

Zondagmiddag 23 januari is dan eindelijk de bundelpresentatie

van mijn nieuwe bundel Detox. Hij ligt tegen die tijd al een aantal weken in de winkel maar januari leek me een detoxmaand bij uitstek na alle eindjaarlijkse liederlijkheid. Tijd voor de nodige ontgifting en contemplatie! Uiteraard met een hapje en een drankje.

Nu is het ditmaal niet alleen een bundelpresentatie. Bij de bundel zit ook een prachtige cd waarop ik mijn gedichten voordraag die door Mark Beumers muzikaal begeleid worden met sfeervol gitaarwerk en ambient soundscapes. Wij zullen tijdens de presentatie uiteraard live het nodige laten horen. In tegenstelling tot mijn vorige bundelpresentatie heb ik geen strak plan. Mijn redacteur Koen Vergeer zal de bundel inleiden. Verder mag wat mij betreft een ieder die zich geroepen voelt een gedicht laten horen. Er is een podium, er is een microfoon,

dus schroom vooral niet. Ook lijkt het me erg leuk als men een gedicht uit Detox wil voordragen.

Dus. Komt allen tesamen, jubelend van vreugde, hoe meer zielen, enz, enz.

Locatie is artcafé SamSam in Apeldoorn op zondagmiddag 23 januari van 15.00 tot 17.00.

Uiteraard is mijn bundel te koop en zal ik desgewenst signeren. Aansluitend zijn er hapjes

(van het huis) en zal een zigeunerorkest ons gemoed doen laten gieren.

Laat even weten of je komt, dan kunnen wij daar hapjesgewijs rekening mee houden.

Ik (en Mark) hopen je te zien de 23^e!

Groeten,

Johanna Geels en Mark Beumers

Detox- Johanna Geels

2010-10-27T11:19:00.000-07:00

Detox

Johanna Geels

<< VORIGE PAGINA

Bindwijze:

Paperback

Pagina's:

ca. 64

ISBN:

9789045085685

Prijs:

ca. € 22.50

Verwacht:

December 2010

Catalogus:

Najaar 2010

Detox

In het grote blauwe varkensbos
vangen we gifkabouters
koud zo koud

ik zoek je hand maar je staat
aan de andere kant van de stolp
met je neus tegen het glas gedrukt
ik trek mijn armen in

fluister gedempt over houden van
durf niet goed hardop want het bos
schrikt zo snel vandaag zijn de bomen
alweer wat kaler en vallen er bladeren
op je getormenteerde hoofd

Detox is de tweede dichtbundel van Johanna Geels. Opnieuw een verzameling glasheldere verzen vol grimmige, absurde en hilarische wendingen. Grofgebekt maar ook vertederend. Een poëzie van uitersten. Niets is hier veilig. In een wereld vol drankzucht, wanhoop en eenzaamheid, waarin alles voortdurend uit de hand loopt, stelt Geels zich middels poëzie te weer.
Detox helpt de Nederlandse poëzie in één klap van al haar pijntjes af.
Bij de bundel verschijnt een cd waarop de dichteres haar poëzie voordraagt, onder begeleiding van gitarist Mark Beumers.

Apeldoorn Direct - Detox - Johanna Geels

2010-10-27T07:51:00.000-07:00

Johanna Geels

2010-10-27T07:49:00.000-07:00