Over toeval gesproken. Mijn geliefde zat vorig jaar zomer in Oostenrijk voor een ‘guitar bootcamp’ ergens hoog in de bergen in the middle of nowhere 24/7 te pielen op zijn gitaar. Niets bijzonders, dat doet hij thuis ook, ware het niet dat hij daar een Hans en Grietje huisje deelde met een meneer die Geoffrey Mulligan heette.
Tot zover gingen bij mij ook nog geen bellen rinkelen totdat mijn geliefde mij enthousiast vertelde dat deze meneer Mulligan editor was voor uitgeverij Harvill Secker in Londen, binnenkort het LCB in Berlijn zou gaan bezoeken (waar ik vorig jaar een maand schrijvend doorbracht) en dat hij regelmatig in Berlijn was in de jaren ’60, ‘70. Hij vroeg aan geliefde of hij het Tranenpaleis kende, een voormalig wachthuisje aan de Friedrichstrasse waar mensen uit west nadat ze op bezoek waren geweest in de DDR afscheid namen van oost. Hij had het altijd een ontroerende plek gevonden maar was er sinds de jaren ’70 nooit meer geweest .
Geliefde vertelde dat ik er in Berlijn een gedicht over had geschreven, zocht het op internet op en liet hem dit lezen. Mr Mulligan was impressed en besloot mijn gedicht met hulp van geliefde (als Johanna-deskundige) in het Engels te vertalen. Nu was het gedicht al eens in het Engels vertaald maar dat mocht de pret niet drukken.
Dágen zijn ze er in de ijle berglucht mee bezig geweest tussen gitaargejengel en gitaarpraat door terwijl ik via MSN op de hoogte werd gehouden van de vorderingen. Ik zag het al voor me, al die stoere gitaarmannen daar elke avond in de plaatselijke Stube, terwijl mijn geliefde en Mr Mulligan aan een hoekje van de bar uren bewogen discussieerden over een woord van drie letters.
Nadat ze mij trots het eindresultaat hadden doorgestuurd stapten ze in de nabijgelegen ‘Nocky Flitzer’, een spektakuläre Alpen- Achtbaan die volgens de folder 'Nervenkitzel' garantiert, waarna ik een dag niets meer van ze vernam. Gelukkig had ik de vertaling nog.
As if it must be covered over, white
cloths flutter loose around the old glass waiting room
like giant handkerchiefs in the wind.
Before it stands a child who might have drifted
from the sky. It waves.
Once the world stopped here. Now the
ruined border station lies uneasy between
new buildings under a remorseless sun which
angles harshly against glass forged of tears.
The outflow pipe that hangs askew
against the glass waiting room drips water on the sand
like a tear duct. This schizophrenic land.
Where the wall lopes like a phantom
through the streets. It’s always been there. Like
the spirit of ghost station U6 beneath me still trusting no one
keeping a tireless eye on this underground world.
Johanna Geels
Translation: Beumers and Mulligan
Het origineel:
Het Tranenpaleis
Alsof het moet worden toegedekt, witte
lappen wapperen los om het oude glazen
wachthuis heen als reuzenzakdoeken in
de wind. Ervoor staat een kind dat zo
uit de lucht lijkt gewaaid. Het zwaait.
Hier hield ooit de wereld op. Nu staat
het vervallen grensstation onwennig tussen
nieuwbouw in een nietsontziende zon die
fel afketst tegen het uit tranen getrokken glas.
De afvoerpijp die scheef tegen het
wachthuis aanhangt drupt als een traanbuis
water in het zand. Dit schizofrene land.
Waar de muur als een fantoom door de
straten loopt. Nooit is weggeweest. Als
de geest van voormalig spookstation U6
onder mij die nog altijd niemand vertrouwt
en onvermoeibaar dit ondergrondse leven
in de gaten houdt.
Johanna Geels
(uit Detox, 2010)
0 reacties:
Een reactie plaatsen