Waterpas

(Voor M)

In het grote lichte huis dat stil boven de stad zweeft,

geluiden van zich af laat glijden van winkelende vrouwen

gillende kinderen, carillons.

In dat huis waar jij samen met de grote zonnekamers

wacht op geluiden die voor jou zijn gemaakt

(ze liggen al klaar, hoor maar), vond ik onverwacht:

In een kast, het doorgezaagde plafond, in een gitaarhals,

een koffiemok, in de kabouter bij de voordeur die

de weg wees:

Het opgesloten meisje met een paar waterblauwe ogen

in haar hand.

Ik wist niet dat ze nog een stem had.

Pas maar, zingt ze zachtjes, wie past.

Zeevaarders

We kenden de sterke verhalen, de

uitgesleten wonderen in steen.

We streelden de rotsen en keken terug

op een verdronken leven.

Gooiden een kiezel in zee, en nog één,

noemden het een daad, wat overdreven was.

We aten zeefruit in een etablissement met

slagroom en een parasolletje. Later, in de

grootste schelp van de wereld stak je die

in mijn haar.

Terwijl wij buitengaats dreven vroeg je mij

voor het leven. Natuurlijk zei ik ja.

Je wettoch

Mun siel, mun saligheid , je wettoch, mun donder, mun guts.

Je guts?

Nee, guts.

Ja, dat zeg ik, guts.

Je bedoelt je tribe.

Traip?

Nee tribe, je wet wel, waar je fandáán komt. Ensoh.

Ik kom uit west.

Nou dan, ja toch.

Verder manga?

     

Alles manga, gast.

Plassa.

Seker plassa.

Okay, ik ga je pingen, man.

Coolio.

Wat?

Coolio.

Da ken eg niet man, wat je dar ségt.

Wie segt dat.

Iederéén, mongo.

Wie is iedereen.

Nou g’woon, iedereen.

Coolio is de plassa van morgen en de manga van gister, man,

wet jij wat daar woont?

Eh, je traip?

Nee man, je komp toch uit súid?

Nee, west.

Nou dan, ik bedoel je siel, je saligheid, gast.

Oh, die.

We watseppen.

Ja, man.

Skonti, man.

Skonti skan?

Ja man, je wettoch.

Meet Estelle

Meet Estelle Reed. Danseres. Zij woont sinds twee dagen in mijn boekenkast. Ze leunt er fabelachtig nonchalant tegen de rug van Eco aan. Het kan haast niet anders of de witte anjers op tafel zijn daar door de fotograaf neergelegd. Ze horen bij het beeld, niet bij de vrouw. Estelle heeft niks met bloemen. Ze zijn maar zo kort mooi. Haar handen en haren omlijsten haar gezicht, houden haar gedachten, haar dromen bij elkaar. Als ze loslaat springen ze als duveltjes uit een doosje allemaal een andere kant op. Valt haar gezicht in pixels uiteen. Estelle is van niemand. De fotograaf mag dan een stukje van haar leven hebben gevangen, een seconde na de klik staat ze waarschijnlijk alweer bij de deur. Een vluchtige zwaai en roetsj daar gaat ze, de stad, de kroeg, het leven in. Voor 1 euro kocht ik een nanoseconde Estelle. Die nanoseconde vertelt mij alles over wat ik op dit moment moet weten. Over authenticiteit. Over trouw blijven aan jezelf, dat soort geouwehoer. Het gekke is, als ik 's avonds naar bed ga, leg ik mijn rode haarbloem voor haar foto. Ze mag gewoon niet alleen de nacht in, niet in zwart-wit. Terwijl ik weet, het hoort bij het beeld, niet bij de vrouw.

1974

Toen ik nog vissen voor

mijn verjaardag kreeg.

Zeker wist dat blinde kuikens

konden zien.

De Kalejoekie zong met alle

sloopkinderen van de straat.

Moeders rok gezegend werd

door de grote handen van.

Hoe lang een Chinees was.

Mau

Mau, waar ben je nou. Ik sta op je te wachten, we hadden afgesproken, toch? Mau? 

      Mau is nergens te bekennen en dat is niets voor haar. Mau wil alles goed doen, zelfs over slapen denkt ze na. Het juiste kussen op het juiste matras, ze heeft zoiets als ‘nacht-make-up’, vraag me niet waarom. Mau heeft drie wekkers op haar nachtkastje staan opdat er niets mis kan gaan en kamt de haren van haar hoogpolige vloerkleed na het stofzuigen één kant op. Mau heeft een ondergronds zenuwcentrum waar zij alle bewegingen van mens en dier in de gaten houdt, daar in no time grafieken en percentages van maakt zodat zij is Voorbereid. Dat laatste is niet waar, maar het zou kunnen. Want zo is Mau. Een neuroot, een gemankeerde geest, waarvoor een onverwachte kleinigheid genoeg kan zijn voor een massaslachting en opname in het Pieter Baan Centrum. Ik kijk naar de zon, Mau is een half uur te laat. Hoor ik al sirenes? Zit ze ergens achter in een auto, met verwarde blik, meegenomen door een geheime dienst die al een half jaar wist van de kelder en haar in de gaten hield, in weer een kelder onder Mau’s kelder? Ik voel een enorme woede opkomen. Als iedereen maar wat gaat doen is het einde zoek. Mau moet gewoon Mau zijn. Met die irritante parelketting, die flauwe jurkjes in pasteltinten, de Fiat Uno, die ze zelden zonder schokken en hikken in één keer een bocht door krijgt.

      Dan zie ik Mau. Ze zit in een hoekje en huilt. Haar blonde haar dobbert met elke snik om haar hoofd alsof het een eend is en haar hoofd de vijver. Een vijver van verdriet. Ik zou haar kunnen schoppen maar doe het niet. Misschien is Mau verdwaalt. Is ze haar familie kwijtgeraakt aan een gruwelijke vulkaanuitbarsting ergens aan de andere kant van de wereld. Ik zie voor me hoe ze de berg afdrijven in de kolkende lavastroom, hier en daar steekt een arm of been uit. Of misschien zijn ze van Mau weggelopen toen ze even niet keek. In de supermarkt of aan zee. Dat ze haar vergeten zijn.

      ‘Hey, heb jij Mau gezien?’
      ‘Nee, ik dacht dat ze bij jou was.’

      ‘Nee, hier is ze niet.’

      ‘Nou, hier ook niet.’
      En nu zit Mau in haar hoekje en huilt. Dagen, nachten, weken, maanden. Haar ogen zijn er helemaal bol van gaan staan, puilen als sponsen uit haar hoofd. Er hangen druppels aan. Ze lekt. Ik zou haar door elkaar willen schudden maar dan gaat ze alleen maar harder huilen. 
      Als ik het zat ben zet ik het op een rennen, net zolang en hard tot Mau mij niet meer in kan halen. Toch duikt ze na een tijdje altijd weer op en kijkt mij vanuit haar hoekje met dikke ogen smekend aan.

      Soms denk ik, ik noem haar onomatopee, en huil als ik haar roep.

Wildwuchs

Wo soll ich mich selber lassen wenn meine

Fingerkuppen Wuchergewächs austreiben.

Tagsüber stutze ich es aber nachts kriecht

es über meine Matratze die Wände hinauf

und haftet sich an die ausgelesene Decke.

Hier wartet es auf erlösende Worte.

Spreche sie aus. Kornelkirsche. Zöllner. Sägezahnmaul.

Salomonssiegel. Augapfel. Und irgendwo in dieser willkürlichen

Folge spüre ich sie nachgeben, bewegen, ziehen

die Klauen sich ruckartig in meine Finger zurück.

Lass die Hunde los und gebe mir eine Kaninchenpfote

für unterwegs mit. Dann drücke ich meine

Kippe an der Stelle aus an der ich sie fand. Segne

mit gekreuzten Fingern den erschöpften Boden. Entsage

den Nächten. Dort wird nichts mehr wachsen.

(vertaald door Janet Blanken, org titel: Wildgroei, uit Tuig, 2008)